استاد فرمودند:

اولین چیزی که در کنگره مهم هست وظیفه شناسی و فرمانبرداری است.اگر می خواهید ببینید برای درمان خود اهمیت قائل هستید یا خیر باید ساعت ورود به جلسه خود را بررسی کنید،اگر ساعت پنج در جلسه حاضر هستید معلوم می شود برای درمان اهمیت قائلید اما اگر ساعت هفت می آیید بدانید که هنوز درمان را جدی نگرفته اید.اگر راهنما می گوید از روی وادی ها بنویسید یا آنها را بخوانید برای اینست که پیش زمینه ای داشته باشید تا وقتی خودش توضیح می دهد مطلب را فرا بگیرید.
در راه درمان ممکن است بر سر دوراهی قرار بگیرید که یک طرف ارزشی و یک طرف ضد ارزشی می باشد باید کاملاًخردمندانه فکر درمان باشید و از راه ضد ارزش فاصله بگیرید.مثال:کوهنوردی در حال صعود به قله است اما در راه یک گل زیبا میبیند و به سمت آن می رود بعد که به خود می آید می بیند از قله بسیار دور شده است.(ممکن است این گل پول - جنس مخالف - کار و...باشد)درمسیر درمان هم اگر شخص حواسش پرت شود ممکن است کاملاً از مسیر درمان انحراف پیدا کند.باید هدف خود را مشخص کنید آیا واقعاً هدفتان درمان هست یا نه؟
در این وادی ما باید جبران خسارت از خود و خانواده و جامعه انجام دهیم.
خودتان فکر کنید تا به حال چقدر به جسم خود ضرر وارد نموده اید،این از نظر جسمی چقدر از نظر روحی تخریب شده اید.وقتی همه شاد بودند ما گوشه گیر و کسل بودیم و وقتی همه خسته بودند و می خواستند استراحت کنند ما تازه می خواستیم انرژی خود را تخلیه کنیم .
برخی از افراد وقتی با خود فکر می کنند آنقدر خسارت وارد کرده اند که گاهی حتی خودشان را هم نمی توانند ببخشند.پس فکر کنید و سعی کنید تا جبران خسارات را انجام دهید.


برگرفته از سخنان کمک راهنمای گرامی آقای علیرضا کاظمیان در لژیون