استاد فرمودند:
صفت گذشته در انسان صادق نیست،چون انسان جاری است.
انسان با داشتن اختیار می تواند در زندگی صفات خود را تغییر دهد یا به طرف ارزش ها و یا به طرف ضد ارزش ها و این به خودش مربوط است که کدام را انتخاب نماید.این وادی هم هشدار و هم امید و هم نا امیدی هست.اگر در حال صعود باشید در هر قسمتی به محض اینکه بگویید بس است به سقوط گرفتار می شوید.مثال :کسی به مدت 5 یا 6 ماه به کنگره می آید و یک مقدار حس های او باز می شود و منیت به سراغش می آید و فرد می گوید من دیگر روش را یاد گرفتم پس خودم پله ها را کم می کنم و نیاز نیست به کنگره بیایم.این فرد تا زمانی که به کنگره می آمده است در حال صعود بود اما از این به بعد دچار سقوط می شود.انسان چه بخواهد و چه نخواهد همیشه در حال حرکت هست یا به سمت بالا یا به سمت پایین.این به دلیل اختیار انسان است و این نعمت تنها در انحصار انسان است.ما هر لحظه در حال انتخاب با اختیار هستیم حتی زمانی که در خواب هستیم نتیجه انتخاب قبل خود را میبینیم.هیچ انسانی مجبور نیست یک صفت را جاودانه با خود حفظ کند مثال:یک مصرف کننده زمانی که در مسیر درمان قرار می گیرد دیگر مصرف کننده نیست بلکه مسافر می باشد.البته برای این کار فرد باید خواسته داشته و در گفتار و اندیشه و رفتار یک چرخش 180 درجه ای داشته باشد.مثال:هنگامی که در غار قرار دارید دهانه غار یک روزنه کوچک نور است اما هر چه به سمت دهانه حرکت کنید میزان نور بیشتر می شود.در زندگی هیچ جبری وجود ندارد و همه چیز بر اساس اختیار انجام می گیرد.این وادی می گوید که همه هستی در حال حرکت هست و سکون در هیچ قسمتی وجود ندارد.چون مسیر زندگی تغییر،تبدیل و در نهایت ترخیص هست.بزرگترین معجزه خداوند خود حیات و زندگی است.اما ما با مصرف مواد و کارهای ضد ارزشی این معجزه را به کام خود و دیگران تلخ می نماییم.

برگرفته از سخنان کمک راهنمای گرامی آقای علیرضا کاظمیان در لژیون